Η λίστα των όσων μπορεί να απαιτήσει το ΔΝΤ από την Ελλάδα
By stelpas | Απριλίου 15, 2010
Η λίστα των όσων μπορεί να απαιτήσει το ΔΝΤ από την Ελλάδα παρουσιάζεται πάνω κάτω ως η εξής:
1.Πλήρης αναδόμηση στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου και εντοπίζεται ανεξέλεγκτη σπατάλη πόρων.
2.Άρση της μονιμότητας.
3.Εξίσωση ορίων ηλικίας για άνδρες και γυναίκες στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα με ενιαίο όριο συνταξιοδότησης τα 67.
4.Κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών. Ίσως επιβιώσουν 2-3 κατηγορίες.
5.Πλήρης κατάργηση 14ου και 13ου μισθού στο Δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.
6.Φορολόγηση των αγροτών.
7.Φορολόγηση όλων των εισοδημάτων από το πρώτο ευρώ.
8.Απελευθέρωση όλων των κλειστών επαγγελμάτων.
9.Επιβολή ΦΠΑ σε όλες τις υπηρεσίες (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι κ.λ.π.)
10.Περαιτέρω ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων
11.Πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων και κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.
12.Ριζική αναδιάρθρωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και του τρόπου λειτουργίας των κρατικών νοσοκομείων.
13.Ριζική αναδιοργάνωση της Παιδείας. Προτείνονται δίδακτρα στα πανεπιστήμια με κάποια πρόβλεψη για τα χαμηλά εισοδήματα.
14.Προτείνουν και άλλα («τεχνικής φύσεως») θέματα τα οποία θα συρρικνώσουν το Δημόσιο και θα καταστείλουν τις δημόσιες δαπάνες.
15. Απόλυση 230.000 εργαζομένων από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με κατάργηση θέσεων, ενοποίηση και συγχωνεύσεις οργανισμών, ΔΕΚΟ κ.λ.π.
Topics: Uncategorized | No Comments »
«η ελληνική οικονομία είναι και ολίγον τι…χρεοκοπημένη!»
By stelpas | Μαρτίου 23, 2010
Το ερέθισμα μου έδωσε άρθρο της Ελευθεροτυπίας στο e-net.gr με τίτλο: «Δανεισμό ρεκόρ, ύψους 80,2 δισ. ευρώ, σχεδιάζει η Γερμανία» και τον σχετικό υπαινιγμό ότι και η κ Μέρκελ «έχει πρόβλημα» κάπως ανάλογο με αυτό του κ Παπανδρέου!
Ξεκινώ δίνοντας μερικά στοιχεία για τις οικονομίες των χωρών που αναφέρονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο καθημερινά και γίνονται θέματα για τα βραδινά talk-shows (αυτά που υποτίθεται ότι είναι δελτία….ειδήσεων).
Η Γερμανία είναι η 5η μεγαλύτερη οικονομία …
στον κόσμο και η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Είναι η ηγέτιδα χώρα σε εξαγωγές αυτοκινήτων, μηχανημάτων, χημικών και ηλεκτρονικών. Μερικά οικονομικά στοιχεία για την χώρα:
$2.812 τρισεκατομμύρια ΑΕΠ 2009
Δημόσιο χρέος στο 77.2% του ΑΕΠ
Εξαγωγές $1.187 τρις
Εισαγωγές $1.022 τρις.
Θετικό ισοζύγιο εξαγωγών – εισαγωγών = $165 δις
Με μια ματιά καταλαβαίνει κανείς ότι είναι «άστοχος» ο τίτλος της Ελευθεροτυπίας για δανεισμό ρεκόρ 80.2 δις ευρώ της Γερμανίας καθότι το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε λιγότερο του 3% του ΑΕΠ της χώρας.
Η Ισπανία είναι μια ακόμη χώρα που αντιμετωπίζει τα προβλήματα της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Η Ισπανία είναι η 12η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας είναι σχεδόν ίδιο με αυτό της Γαλλίας και της Γερμανίας.
$1.368 τρισεκατομμύρια ΑΕΠ 2009
Δημόσιο χρέος στο 50% του ΑΕΠ
Εξαγωγές $215.7 δις
Εισαγωγές $293.2 δις
Αρνητικό ισοζύγιο εξαγωγών – εισαγωγών = – $77.5 δις
Μια ακόμη χώρα που αντιμετωπίζει προβλήματα είναι η γειτονική μας Ιταλία, μια χώρα με «σχιζοειδή τύπο οικονομία» όπου ο Βορράς είναι μια ανεπτυγμένη βιομηχανική χώρα με ισχυρές επιχειρήσεις και ο Νότος μαστίζεται από την υψηλή ανεργία, ένα παραγκωνισμένο αγροτικό τομέα και μια οικονομία που στηρίζεται στο δημόσιο και στις κρατικές επιχορηγήσεις (θυμίζει…Ελλάδα;).
$1.756 τρισεκατομμύρια ΑΕΠ 2009
Δημόσιο χρέος στο 115.2% του ΑΕΠ
Εξαγωγές $369 δις
Εισαγωγές $358.7 δις
Θετικό ισοζύγιο εξαγωγών – εισαγωγών = $10.3 δις
Μια ακόμη χώρα που ήρθε στο προσκήνιο των ελληνικών συζητήσεων τελευταία και ειδικότερα μετά το πρόσφατο εκεί ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού είναι η Ουγγαρία.
Η Ουγγαρία βρίσκεται ήδη υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ουσιαστικά «χρεοκόπησε» για να ζητήσει βοήθεια. Το κατά κεφαλή ΑΕΠ της οικονομίας είναι περίπου στα 2/3 του μέσου όρου της Ευρώπης των 25. Περίπου το 80% του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από την ιδιωτική-επιχειρηματική πρωτοβουλία και από το 1989 (χρονιά της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου και της κατάρρευσης των Σοβιετικού τύπου οικονομιών) ξένες επιχειρήσεις και επενδυτές έχουν επενδύσει περισσότερα των 200 δις ευρώ στην οικονομία της Ουγγαρίας.
$186.3 δις ΑΕΠ 2009
Δημόσιο χρέος στο 72.4% του ΑΕΠ
Εξαγωγές $78.61 δις
Εισαγωγές $74.56 δις
Θετικό ισοζύγιο εξαγωγών – εισαγωγών = $4.05 δις
Θεώρησα υποχρεωτική αυτή τη σχετικά μεγάλη εισαγωγή για να έλθω στα δικά μας και να εξηγήσω μέσα σε λίγες γραμμές γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη τελικά είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα.
Ο ελληνικός δημόσιος τομέας αποτελεί το 40% του ΑΕΠ της χώρας μας θυμίζοντας περισσότερο προ του 1989 «σοσιαλιστική – κουμουνιστική» οικονομία παρά οικονομία χώρας- μέλους της Ε.Ε.
Τα τελευταία 30 χρόνια η «ανάπτυξη» της Ελληνικής οικονομίας στηρίχτηκε σχεδόν αποκλειστικά στα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που εισπράξαμε ως Ελλάδα από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και τις κάθε λογής Γεωργικές και άλλες επιδοτήσεις μέχρι τα περιώνυμα 4 κοινοτικά πλαίσια στήριξης που στόχευαν, ή έπρεπε να στοχεύουν, στη δόμηση των απαραίτητων οικονομικών υποδομών ανάπτυξης και διαδικασιών κοινωνικών αλλαγών.
Να θυμηθούμε ότι βρισκόμαστε στο 2010 και ακόμη δεν έχουμε τον γνωστό αυτοκινητόδρομο ΠΑΘΕ (Πατρών-Αθηνών-Θεσσαλονίκης-Ευζώνων)!
Ανάμεσα στο 2000 και 2007 παρουσιάσαμε «ανάπτυξη» βασιζόμενοι στα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων (αυτά που όχι μόνο ΔΕΝ έφεραν το παραμικρό ίχνος ξένων επενδύσεων στη χώρα μας αλλά εξαφάνισαν και τα τελευταία αποθέματα που ΔΕΝ είχε καταφέρει να απομυζήσει το Χρηματιστήριο Αθηνών). Ταυτόχρονα υπήρξε και η γνωστή ευκολία με την οποία τα χρηματοπιστωτικά μας ιδρύματα δάνειζαν στον έλληνα καταναλωτή από 500 ευρώ μέχρι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες για να αγοράσει οτιδήποτε επιθυμούσε!
Τα οικονομικά στοιχεία της χώρας μας αυτή την στιγμή είναι τα κάτωθι:
$339.2 δις ΑΕΠ 2009
Δημόσιο χρέος στο 108.1% ή στο 112% του ΑΕΠ
Εξαγωγές $18.64 δις
Εισαγωγές $61.47 δις
Αρνητικό ισοζύγιο εξαγωγών – εισαγωγών = – $42.83 δις
Η χώρα μας πάσχει από ένα υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα, από την έλλειψη σοβαρής βιομηχανικής παραγωγής και επιχειρηματικών δράσεων και από ένα διαρκώς διογκούμενο αρνητικό ισοζύγιο «εξαγωγών – εισαγωγών».
Η Ελλάδα πρέπει να δανειστεί μέσα στο 2010 περίπου 60 δις ευρώ για να ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ. Ούτε η Ουγγαρία δεν αντιμετώπιζε τόσο δύσκολη κατάσταση.
Καμία άλλη χώρα στην Ε.Ε. δεν έχει 1 εκ από τα περίπου πέντε εκατομμύρια εργαζομένους να απασχολούνται άμεσα ή έμμεσα στο δημόσιο τομέα ο οποίος ΟΛΟΙ γνωρίζουμε τι παράγει…
Εάν λάβουμε επίσης υπόψη μας ότι ο τουρισμός συμβάλλει με ποσοστό περίπου 15% στο ΑΕΠ και ότι πέρσι η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη και φέτος προοιωνίζεται πολύ δύσκολη αναρωτιέται κανείς από πού θα μαζέψει η χώρα μας τα χρήματα για να ξεπληρώσει εν μέρει τους τόκους των φετινών δανείων. Η απάντηση και η εκτίμηση μου είναι ότι απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ.
Οι ευθύνες βαρύνουν σαφέστατα τις πολιτικές ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ των τελευταίων 35 ετών.
Ο κ. Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη διαβεβαίωσε ότι ΔΕΝ θα επιτρέψει την χρεοκοπία της Ελλάδας!
Πιστεύω ότι μάλλον προσπαθεί να αποφύγει τον όρο ώστε να μην γράψει η ιστορία ότι η ΠΕΜΠΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ ήταν το 2010, δηλαδή με Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου (οι προηγούμενες τέσσερις ήταν το 1827, 1843, 1893, 1932).
Πολύ φοβάμαι κ Πρωθυπουργέ ότι χωρίς να είσθε εσείς προσωπικά ο υπεύθυνος, στη διάρκεια της δικής σας Πρωθυπουργίας η Πατρίδα μας Ελλάδα έφτασε να θυμίζει τη λαϊκή περιγραφή της ανεπιθύμητης κατάστασης όπου η «κορασίδα είναι και ολίγον τι…έγκυος» ή σε αντίστοιχη αναλογία «η ελληνική οικονομία είναι και ολίγον τι…χρεοκοπημένη!»
Του ΠΑΝΟΥ Γ. ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Λέκτορα Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Topics: Uncategorized | No Comments »
Υπαρχει κι αλλο ασυλο προς καταργηση
By stelpas | Μαρτίου 17, 2010
Υποστηριζουν καποιοι πως η ασυλια προστατευει τους βουλευτες απο τυχον διωξεις εξαιτιας της πολιτικης τους δραστηριοτητας. Αστειο. Ενα δικαστηριο μπορει να κρινει και να δικαιωσει σε τετοιες περπτωσεις. Εκτος αν οι βουλευτες δεν εχουν εμπιστοσυνη στους δικαστες……
Η ασυλια προσελκυει απατεωνες και εγκληματιες. Πρεπει να καταργηθει. Την δικαιοσυνη την φοβαται ο κλεφτης. Αν δεν δουμε οι πολιτες τα μετρα σοκ να εξαπλωνονται και σε αυτο το επιπεδο, ειναι θεμα πολυ λιγου χρονου να αντιδρασουμε…..ακομψα.
stelpas
Topics: Uncategorized | No Comments »
Γιανναρας- Καννελη….απλα ψευτες.
By stelpas | Ιανουαρίου 14, 2010
Τον Φεβρουάριο του 1997, το μηνιαίο περιοδικό «Νέμεσις» της Λιάνας Κανέλλη (η οποία δεν είχε ακόμη αρχίσει τη στενή συνεργασία της με το ΚΚΕ) δημοσίευσε ένα απόσπασμα ομιλίας του Χένρι Κίσινγκερ από τη βράβευσή του από προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον», που (υποτίθεται ότι) είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 1994:
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Ως πηγή του δημοσιεύματος υποδεικνύεται η αγγλόγλωσση τουρκική εφημερίδα «Turkish Daily News» της 17.2.97. Τον μύθο (διότι για μύθο πρόκειται) τον κατάπιαν αμάσητο πολλά έντυπα, δημοσιογράφοι, σχολιαστές, πολιτικοί αναλυτές.
Ο Κίσινγκερ δεν άργησε να πληροφορηθεί, από συνεργάτη του περιοδικού «Πολιτικά Θέματα», ότι κυκλοφορούσε πλαστή δήλωσή του. Η διάψευσή του δημοσιεύτηκε στα «Πολιτικά Θέματα» (13.6.97): «Το απόσπασμα για το οποίο με πληροφορήσατε είναι ψευδές. Κάθε λέξη σ’ αυτό είναι ένα ψεύδος και το νόημά του είναι επίσης ψευδές». Ωστόσο, η διάψευση αγνοήθηκε (σ.σ.: ή δεν έγινε αντιληπτή) και ο μύθος συνέχισε να αναμεταδίδεται. Επιπλέον, όταν ζητήθηκε από την Λιάνα Κανέλλη να παρουσιάσει την πηγή της, εκείνη ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φύλλο της τουρκικής εφημερίδας έχει γίνει άφαντο από τα γραφεία της εφημερίδας και από την ηλεκτρονική της έκδοση! Ειρήσθω εν παρόδω, η Κανέλλη έκτοτε δεν φάνηκε διατεθειμένη να υποστηρίξει το δημοσίευμά της.
Λίγο αργότερα, η είδηση για τη δήλωση Κίσινγκερ έφτασε στον Γιάννη Μαρίνο, που τότε ήταν εκδότης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», όπου διατηρούσε τη στήλη «Αντιοικονομικά», που διαβαζόταν πολύ (την υπέγραφε ως «Κριτόβουλος»). Ένας αναγνώστης της στήλης, του απέστειλε φωτοτυπία από την μηνιαία εφημερίδα «Δικαίωμα» (Μάρτιος 1997). Ο Γιάννης Μαρίνος πείσθηκε ότι η επιστολή είναι γνήσια και τη δημοσίευσε στη στήλη του. Αμέσως τη σχολίασε ο Χρήστος Γιανναράς στην «Καθημερινή», ο οποίος στη συνέχεια πέρασε γενεές δεκατέσσερις όποιον αμφισβητούσε τη γνησιότητά της. Με τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα, ήρθε στο φως και η προηγούμενη διάψευση Κίσινγκερ στα «Πολιτικά Θέματα». Τελικά, μπροστά στο θόρυβο που δημιουργήθηκε, ο Γιάννης Μαρίνος αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα. Έγραψε στον Κίσινγκερ, ο οποίος του απάντησε ότι πρόκειται για μύθο (φωτοτυπία εδώ). Το κείμενο της διάψευσης έχει ως εξής:
«Dear Mr. Marinos
Thank you for your letter. As to the quote, there was no award ceremony, there was no speech and the alleged quote is entirely untrue. The whole thing is pure invention, and I expect you to correct it.
Since you are the first to tell me where the quote came from, I have only today had the opportunity to correct it in the Turkish Daily News and I have done so.
Sincerely yours,
Henry A. Kissinger».
Και η μετάφραση:
«Αγαπητέ κύριε Μαρίνο,
Ευχαριστώ για την επιστολή σας. Όσον αφορά το απόσπασμα, ούτε τελετή βραβεύσεώς μου υπήρξε, ούτε ομιλία μου και το προβαλλόμενο απόσπασμα είναι εξολοκλήρου αναληθές. Η όλη ιστορία είναι καθαρό εφεύρημα και αναμένω ότι θα προβείτε σε διόρθωση.
Καθώς είσθε ο πρώτος που με πληροφορεί από πού προήλθε το δημοσιευθέν απόσπασμα, μόλις σήμερα είχα την ευκαιρία να προβώ σε διόρθωση προς την «Turkish Daily News» και αυτό έπραξα.
Ειλικρινά δικός σας,
Χένρι Α. Κίσινγκερ».
Βέβαια, η διάψευση θα έπρεπε να περιττεύει. Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει λίγο μυαλό στο κεφάλι του, καταλαβαίνει ότι είναι απολύτως αδύνατο ένας παμπόνηρος διπλωμάτης σαν τον Κίσινγκερ να ξεστομίσει τόσο ωμά λόγια. Ακόμα κι αν τα πίστευε αυτά, ποτέ δεν θα τα έλεγε –ή, αν τα έλεγε, θα τα γαρνίριζε με πολυπολιτισμικές και ανθρωπιστικές σάλτσες.
Στην συνέχεια, ο Γιάννης Μαρίνος, παρακάλεσε τον δημοσιογράφο Άλκη Κούρκουλα, ανταποκριτή ελληνικών εφημερίδων στην Κωνσταντινούπολη, να ψάξει στα αρχεία της «Turkish Daily News». Ο Άλκης Κούρκουλας βρήκε το φύλλο της 17.2.1997 (το οποίο η Λιάνα Κανέλλη είχε ισχυρισθεί ότι χάθηκε μυστηριωδώς) και σ’ αυτό δεν υπάρχει καμιά δήλωση Κίσινγκερ, όπως άλλωστε και σε άλλα φύλλα της εφημερίδας τα οποία έψαξε.
Θα μπορούσε να προσπεράσει κανείς τη διάψευση του Κίσινγκερ, λέγοντας ότι ο πονηρός διπλωμάτης είπε ψέματα. Όμως, να είπε τάχα ψέματα και ο Έλληνας ανταποκριτής, που δεν βρήκε καμιά δήλωση στο επίμαχο φύλλο της τουρκικής εφημερίδας; Ή μήπως οι δαιμόνιοι Τούρκοι τύπωσαν πλαστό φύλλο της 17.2.97 ειδικά για να το δει ο «γκιαούρης» ανταποκριτής; Απείρως πιθανότερο είναι να ψεύδεται το ρεπορτάζ της Λιάνας Κανέλλη.
Επιπλέον, ο Γιάννης Μαρίνος συνέχισε στην εντός Ελλάδος διερεύνηση του πώς προέκυψε αυτό το δημοσίευμα. Έτσι όπως ήταν επόμενο αναζητήθηκε η ταυτότητα της μηνιαίας εφημερίδας «Δικαίωμα», η οποία όπως προέκυψε εκδίδεται στην Κομοτηνή από τον εκεί εδρεύοντα Σύλλογο Ιμβρίων, Τενεδίων, Κωνσταντινουπολιτών και Ανατολικών Θρακών. Μετά από πολυήμερες άκαρπες προσπάθειες επετεύχθη επικοινωνία με την πρόεδρο της εφημερίδας, Σούλα Χρυσοστόμου, η οποία -άλλη έκπληξη- πληροφορεί ότι το δημοσίευμα της εφημερίδας της δεν το πήρε από την τουρκική «Turkish Daily News», όπως προέκυπτε από τη διατύπωση του κειμένου, αλλά το αναδημοσίευσε από την ημερήσια εφημερίδα της Κομοτηνής «Χρόνος». Ο εκδότης-διευθυντής της εφημερίδας, Σταύρος Φανφάνης, όταν τον ανακάλυψε στο τηλέφωνο ο Γιάννης Μαρίνος, τον πληροφόρησε ότι κι εκείνος το αναδημοσίευσε από ένα περιοδικό, που όμως δεν θυμόταν ποιο ήταν. Εδώ ήταν αναπόφευκτο να σταματήσει η έρευνα, η οποία επιβεβαιώνει τη διάψευση του Χένρι Κίσινγκερ, ότι ουδεμία έχει σχέση με τη δήθεν ομιλία του με το προφανώς κατασκευασμένο περιεχόμενο της. Εκτός αν τα έντυπα της Κομοτηνής, που το έφεραν στη δημοσιότητα, μπορέσουν να επικαλεσθούν αξιόπιστα τεκμήρια γνησιότητας.
Ο μύθος περιπλέκεται
Όπως αποκάλυψε ο «Ιός της Ελευθεροτυπίας», η πρώτη αναφορά για υποτιθέμενη δήλωση Κίσινγκερ δεν έγινε από την Λιάνα Κανέλλη το 1997 (για δήλωση του 1994) αλλά από τον δικηγόρο Θ. Σταυρόπουλο σε άρθρο του στις 26.1.1987 στην «Ελευθεροτυπία», η οποία είχε περάσει απαρατήρητη. Επιχειρηματολογώντας υπέρ της ανάγκης να ξαναρχίσει η διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο, ο Θ. Σταυρόπουλος πρόταξε ως μότο στο άρθρο του μια συντομότερη, αλλά σαφώς ιδίου κλίματος δήλωση του Χένρι Κίσινγκερ, η οποία, κατ’ αυτόν, είχε ειπωθεί το 1973, αμέσως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Συγκεκριμένα, η δήθεν δήλωση είναι: «Τους Έλληνες δεν μπορούμε να τους δαμάσουμε. Είναι μη κυβερνήσιμοι (ingouvernables). Πρέπει να τους χτυπήσουμε στις πολιτικές τους βάσεις» Henry Kissinger (Νοέμβριος 1973). Να προσεχτεί εδώ ότι δίνεται σε παρένθεση μια γαλλική λέξη (ingouvernables) και ότι το «πολιτικές» μάλλον είναι τυπογραφικό λάθος αντί για «πολιτισμικές».
Το κακό τριτώνει, όταν π. Γεώργιος Μεταλληνός, προσκαλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή το 2003, δήλωσε ότι όχι μόνο υπάρχει η δήλωση Κίσινγκερ, αλλά και την άκουσε ο ίδιος με τ’ αυτιά του (αυτήκοος, που λέμε). Τον Σεπτέμβριο του 1974, διηγείται, άκουσε τον Παύλο Μπακογιάννη στην ελληνική του εκπομπή από το Μόναχο (όχι τη Ντόιτσε Βέλε) να αναφέρει ότι ο Κίσινγκερ την προηγούμενη μέρα είχε πει αυτά κι αυτά στο Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Νέας Υόρκης (σ.σ.: Ίσως να με απατά και η μνήμη μου, αλλά ο π. Μεταλληνός σε άλλη συνέντευξη, πιο πρόσφατη, δήλωσε ότι ήταν παρών στο ακροατήριο του Κίσινγκερ όταν εκστόμισε αυτή τη δήλωση). Η μαρτυρία του όμως, όπως και να έχει, μάλλον αποδυναμώνει την αληθοφάνεια του μύθου. Διότι όταν ο ένας λέει 1973, ο άλλος 1974 και ο άλλος 1994, το συμπέρασμα είναι ή ότι ο Κίσινγκερ έβγαινε συνέχεια και έκανε άγαρμπες δηλώσεις (και καλά, το τρις εξαμαρτείν;) ή ότι και η πιο καλοπροαίρετη μνήμη ξεγελιέται –αν και όλοι οι εμπλεκόμενοι, δεν μπορούν να θεωρηθούν καλοπροαίρετοι.
Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι ο π. Μεταλληνός δεν είναι ο μοναδικός που δηλώνει αυτήκοος μάρτυρας. Υπάρχουν και άλλοι που ισχυρίζονται ότι άκουσαν τη δήλωση απ’ το ραδιόφωνο. Κοινό σημείο όλων; Κανένας δεν άκουσε με τ’ αφτιά του τον Κίσινγκερ να κάνει την περιβόητη δήλωση. Όλοι την άκουσαν μέσω κάποιου/ας εκφωνητή/ήτριας κάποιων ραδιοφωνικών εκπομπών. Κι όπως είναι λογικό, οι περισσότεροι δηλώνουν διαφορετική ημερομηνία ακρόασης.
Το «τελειωτικό(;) χτύπημα» έρχεται από την διαδικτυακή κοινότητα του περιοδικού «Ρεσάλτο», όταν ο ιδιοκτήτης του (Θύμιος Παπανικολάου) δημοσιεύει (με το ψευδώνυμο «Ροβεσπιέρος») το πρωτότυπο κείμενο της δήλωσης Κίσινγκερ στην αγγλική γλώσσα, το οποίο «ανακάλυψε ένας φίλος» του «ψάχνοντας τα παλιά αρχεία του»:
«The Greek people are anarchic and difficult to tame. For this reason we must strike deep into their cultural roots: Perhaps then we can force them to conform. I mean, of course, to strike at their language, their religion, their cultural and historical reserves, so that we can neutralize their ability to develop, to distinguish themselves, or to prevail; thereby removing them as an obstacle to our strategically vital plans in the Balkans, the Mediterranean, and the Middle East».
Το πρώτο ερώτημα βέβαια που προκύπτει εδώ, γιατί ο (ανώνυμος) φίλος του Θύμιου Παπανικολάου καθυστέρησε για πάνω από τρεις δεκαετίες να «ψάξει τα αρχεία του», αφήνοντας τον Κίσινγκερ να βυσσοδομεί τόσα χρόνια. Το δεύτερο είναι, γιατί δεν παρουσιάζει και ένα αντίγραφο του αρχείου του (φωτοτυπία). Από αρκετούς, δεν περνά απαρατήρητο βέβαια, πως το «πρωτότυπο» μοιάζει να είναι μια ακριβής μετάφραση του «μεταφρασμένου» ελληνικού κειμένου.
Sarantakos
Topics: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΑ | 1 Comment »
Ελληνες που….δεν γεννηθηκαν Ελληνες
By stelpas | Ιανουαρίου 14, 2010
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αρβανίτες
Συνολικός πληθυσμός: περίπου 150.000[1] (50.000 ομιλούντες[2])
Σημαντικοί πληθυσμοί: Ελλάδα
Γλώσσα Αρβανίτικα, Ελληνικά
θρήσκευμα Χριστιανοί Ορθόδοξοι
Οι Αρβανίτες (Αρβανίτικα: Arbëreshë ή Αρbε̰ρεσ̈ε̰) είναι πληθυσμιακή ομάδα της Ελλάδας, τα μέλη της οποίας μιλούν τα Αρβανίτικα, κλάδο της τοσκικής διαλέκτου της αλβανικής γλώσσας. Κατάγονται από αλβανόφωνους πληθυσμούς οι οποίοι μετακινήθηκαν κυρίως στη νότια και κεντρική Ελλάδα από την νότια Αλβανία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ιδίως μεταξύ του 13ου και 16ου αιώνα λόγω διάφορων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών της εποχής.[3] Οι Αρβανίτες έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Eλληνικής Επανάστασης του 1821 και έχουν ελληνική εθνική ταυτότητα.
Πίνακας περιεχομένων [Απόκρυψη]
1 Ιστορία
2 Γλώσσα
3 Δημογραφικά στοιχεία
4 Προέλευση και ιστορία του ονόματος
5 Μικρές πληροφορίες
6 Φάρα
6.1 Αρβανίτικες φάρες
7 Αρβανίτικα τραγούδια
8 Αρβανίτικα κάλαντα
9 Ελληνικές μελέτες και βιβλία για τους Αρβανίτες
10 Διάσημοι Αρβανίτες
11 Παραπομπές
11.1 Βιβλιογραφία
11.2 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία]Ιστορία
Η κάθοδος των Αρβανίτικων φύλων στον ελλαδικό χώρο ξεκινά στα τέλη του 13ου αιώνα και σταματάει περίπου το 1600,[4] έχοντας ως αρχική κοιτίδα την περιοχή Άρβανον στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, στην κεντρική σημερινή Αλβανία[5] και ως τόπο αρχικής εγκατάστασης την Θεσσαλία γύρω στο 1325. Μία άποψη ως προς τον δρόμο που ακολούθησαν είναι ότι διέσχισαν την άνω λεκάνη του Αλιάκμονα και διαμέσου Κορυτσάς, Καστοριάς και Γρεβενών έφτασαν στον θεσσαλικό κάμπο. Άλλη άποψη υποστηρίζει την κάθοδό τους μέσω των Ιωαννίνων στην Αιτωλοακαρνανία και τη μετακίνησή τους από εκεί στην Θεσσαλία.
Έχοντας εγκατασταθεί στην κοιλάδα του Σπερχειού από το 1380-81, οι Αρβανίτες παίρνουν άδεια από τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας να εγκατασταθούν στο Δουκάτο των Αθηνών το 1382, για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας του δουκάτου απέναντι στις ξένες επιδρομές. Οι βυζαντινές πηγές αναφέρουν την εμφάνιση 10.000 Αρβανιτών στον Ισθμό της Κορίνθου το 1404-05, των οποίων την εγκατάσταση στο Δεσποτάτο του Μυστρά επέτρεψε ο δεσπότης Θεόδωρος Παλαιολόγος, παρά την καχυποψία των συμβούλων του. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή αυτός ο πληθυσμός προερχόταν από την Θεσσαλία, μετά την κατάληψή της από τους Τούρκους το 1393. Περί το 1425, οι Βενετοί με υποσχέσεις για φοροαπαλλακτικά μέτρα προσελκύουν αρβανίτικους πληθυσμούς στη νότια Εύβοια που παρουσίαζε πληθυσμιακή πτώση εξαιτίας της πανώλης, η θέση της οποίας ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή αφού γειτνίαζε με την ηπειρωτική Ελλάδα, με περιοχές όπου είχαν ήδη εγκατασταθεί Αρβανίτες όπως η Βοιωτία.
Οι Αρβανίτες ήταν νομαδικό φύλο με έντονο πολεμικό χαρακτήρα, οι οποίοι μετακινούνταν συνεχώς βασιζόμενοι για την επιβίωσή τους στην υποτυπώδη κτηνοτροφία τους. Η εξάρτησή τους από γεωργικά προϊόντα προκαλούσε τη λεηλασία της καλλιεργημένης γης γύρω από τις πόλεις, τις οποίες στερούσαν από τα παραγωγικά τους αγαθά. Η γενικότερη έλλειψη όμως αγροτικών προϊόντων τους ανάγκασε να μετατραπούν σε ημινομάδες και μετακινούμενους κτηνοτρόφους και σταδιακά να ασχοληθούν με τη γεωργία, αποκτώντας έτσι μόνιμη εγκατάσταση.
Οι λόγοι που οδήγησαν τους Αρβανίτες στην μετανάστευση ήταν κοινωνικο-πολιτικοί. Όταν δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Αλβανοί μισθοφόροι στρατιώτες πολεμούσαν με το μέρος της Ηπείρου εναντίον των Σλάβων και των Βενετών. Για τις υπηρεσίες που προσέφεραν οι Αλβανοί κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η αλβανική αριστοκρατία μόνο πήρε σημαντικούς αυλικούς τίτλους. Αυτοί οι Αλβανοί αριστοκράτες, τοποθετούνταν επικεφαλής πολλών περιοχών, διαβρώνοντας έτσι σταδιακά το παλιό βυζαντινό διοικητικό σύστημα. Από παραδοσιακοί πατριαρχικοί αρχηγοί μεταλλάσσονταν σε άρχοντες. Το καινούργιο καθεστώς που επέβαλλαν οι άρχοντες αυτοί στη γη, αποστερούσε την περιουσία από τους κατοίκους που συχνά έχαναν και την ελευθερία τους πωλούμενοι ως σκλάβοι.
Νεαρός Αρβανίτης. Έργο του Louis Dupré (1819)
Προσπαθώντας να ξεφύγουν από την νέα αυτή κατάσταση, οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να αποκτήσουν νομαδικές συνήθειες. Βλέπανε τη μετανάστευση ως μοναδική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η μονοπώληση των αλβανικών εδαφών από τους Αλβανούς άρχοντες που γίνονταν όλο και πιο βίαιοι. Πέρα όμως από τις μεταβολές αυτές που τάραξαν σε βάθος την κοινωνία τους, μία ακόμη αιτία εκπατρισμού αποτελούσε πλέον η οθωμανική εισβολή. Από τότε, όλοι οι Αρβανίτες που απαντώνται εκτός Αλβανίας παρουσιάζονται ως γνήσιοι νομάδες, και τους συναντούμε από τη Θεσσαλία ως την Αττική και από την Ακαρνανία ως τα νότια της Πελοποννήσου. Ατομικά ή συλλογικά, η αρβανίτικη αυτή μετανάστευση εμφανίζεται ως αντίδραση φυγής σε μία κοινωνική καταπίεση που είχε γίνει αφόρητη.
Οι αρβανίτικες φρατρίες ήταν και έμειναν πιστές στην Ελληνική Ορθοδοξία. Όμως οι Αλβανοί ασπάστηκαν θρησκείες όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολικισμός ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα. Οι Αρβανίτες υπηρετούσαν στο Βυζαντινό στρατό και η Δυναστεία των Παλαιολόγων τους χρησιμοποίησε συχνά σε πολλές στρατιωτικές εκστρατείες. Σε μια περίπτωση, 6.000 Αρβανίτες από την Γλαρέντζα εστάλησαν στο πεδίο μάχης. Στα μέσα του 1454, ένας ηγέτης που ονομαζόταν Πέτρος Μπούας είχε περίπου 30.000 Αρβανίτες υπό την εντολή του.[6]
Επίσης, οι Βενετοί μίσθωσαν πολυάριθμους Αρβανίτες για να υπηρετήσουν ως Stradioti. Με βάση τους υπολογισμούς ενός Γάλλου αυτόπτη μάρτυρα, του Philippe de Commines (1447 – 1511), οι Αρβανίτες επιτήρησαν τις ενετικές περιοχές όπως το Ναύπλιο, ως πεζοί και έφιπποι. Επιπλέον, οι Αρβανίτες αυτοχαρακτηριζόντουσαν ως Έλληνες.[7] Οι Αρβανίτες υπηρέτησαν επίσης στο στρατό του Ερρίκου Η’ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας (1491 – 1547), διακυρήσσοντας και εκεί την ελληνικότητά τους. [8] Οι Αρβανίτες είχαν θέσεις σε πολλές ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες. Το 1697, οι Αρβανίτες Μιχαήλ Μπούας και Αλέξανδρος Μοσχολέων καταχωρήθηκαν ως υπάλληλοι της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στη Νάπολη και ως Έλληνες.[9]
Από το σύνολο των μεταναστών, όσοι έφτασαν στην Πελοπόννησο και είχαν εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες ορεινές ζώνες, σχημάτιζαν συμπαγείς ομάδες. Καθώς συχνά δεν είχαν ενδοιασμό να τεθούν υπό τις διαταγές ενός ελληνόφωνου άρχοντα, που ήταν απευθείας απόγονος της παλαιάς αυτοκρατορικής δυναστείας, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αποτέλεσαν βασική εστία αντίστασης στους Οθωμανούς. Με την υιοθέτηση κοινής στάσης, οι ελληνο-αρβανίτικες ενώσεις, διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, πολλοί Αρβανίτες συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα (1903) όπως ο Βαγγέλης Κοροπούλης από την Μάνδρα Αττικής.[10]
[Επεξεργασία]Γλώσσα
Κύριο άρθρο: Αρβανίτικη γλώσσα
Οι Αρβανίτες είναι στην πλειοψηφία τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι στο θρήσκευμα. Η γλώσσα τους, τα Αρβανίτικα, έχει κοινή προέλευση με την επίσημη Αλβανική και έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την Ελληνική γλώσσα με την οποία έχει έρθει σε επαφή. Η γλώσσα πλέον βρίσκεται σε παρακμή, εν μέρει εξαιτίας της μετακίνησης των Αρβανιτών από τα χωριά τους στις ελληνόφωνες πόλεις και εν μέρει λόγω της πλήρους πολιτιστικής ενσωμάτωσης των Αρβανιτών από το Ελληνικό περιβαλλον.
[Επεξεργασία]Δημογραφικά στοιχεία
Όπως ο υπόλοιπος ελληνικός πληθυσμός, οι Αρβανίτες εδώ και χρόνια μεταναστεύουν από τα χωριά τους στις μεγάλες πόλεις, και ειδικά στην πρωτεύουσα, την Αθήνα, στην οποία ζούσαν πολλοί Αρβανίτες στις αρχές του 19ου αιώνα, πριν αυτή γίνει πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους.
Σύμφωνα με τον Κώστα Μπίρη (1960), από το 1350 μ.Χ. έως το 1418 μ.Χ., 81.200 Αρβανίτες, μισθοφόροι στρατιώτες και οι οικογένειές τους, εγκαταστάθηκαν σε ελληνικές περιοχές, μετά από προσκλήσεις Βυζαντινών αυτοκρατόρων (Δυναστεία Παλαιολόγων), των Καταλανών και των Βενετών.
Η ανάμειξη των Αρβανιτών με τους πολυπληθέστερους γηγενείς του ελλαδικού χώρου, είχε σαν αποτέλεσμα με το πέρασμα των αιώνων, μεγάλο μέρος τους να αφομοιωθεί πλήρως γενετικά και πολιτισμικά, αφήνοντας απογόνους με κάποια μακρινή αρβανίτικη καταγωγή, έτσι ώστε ο πληθυσμός των σημερινών Αρβανιτών, που διατηρήθηκε με ενδογαμίες και την συνέχιση της αρβανίτικης κουλτούρας, είναι πολύ μικρός. Έτσι ο τωρινός πληθυσμός των Ελλήνων Αρβανιτών που έχουν ολική ή μερική (πατρική ή μητρική) αρβανίτικη καταγωγή δεν μπορεί να εκτιμηθεί με ακρίβεια. Κατά μία εκδοχή, φτάνει τις 150.000.[1] Η τελευταία απογραφή στην οποία καταμετρήθηκαν οι ομιλούντες τη γλώσσα έγινε το 1951 και αναφέρει 23.000 ομιλητές, αριθμός που κατά τους μελετητές είναι υπερβολικά μικρός για να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.[2] Νεότερες επιτόπιες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των ομιλούντων αρβανίτικα σε 30.000 για την Αττική και Βοιωτία (1977) και 50.000 για όλη την Ελλάδα (1993).[2]
[Επεξεργασία]Προέλευση και ιστορία του ονόματος
Οι Αρβανίτες πρωτοαναφέρονται στις Βυζαντινές πηγές από τον Μιχαήλ Ατταλειάτη και αργότερα – σαν Αρβανίτες από το Άρβανον – στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, “Αλεξιάδα”. Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του Αρβάνου που προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 – 1118). Στην «Ιστορία» (1079 – 1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.
Ο όρος Αρβανίτικα προέρχεται από τη λέξη Αρβανίται. Η ετυμολογία του ελληνικού επιθέτου Αρβανίτικα προέρχεται από τη ρίζα Αρβανίτ- του ουσιαστικού Αρβανίτης, σύμφωνα με το λεξικό του Γιάννη Κουλάκη.[11] Σύμφωνα με μια θεωρία η λέξη Αρβανίτης έχει κοινή προέλευση με τη λέξη Αλβανός, με αλλαγή των συμφώνων ρ-λ.
Οι Αρβανίτες, κυρίως μετά την ανάπτυξη του Αλβανικού εθνικισμού αλλά και λόγω της συμπόρευσής τους με το ελληνικό στοιχείο, απορρίπτουν οποιαδήποτε συσχέτιση με τους Αλβανούς. Στη δεκαετία του 1990 ο Αλβανός Πρόεδρος Σαλί Μπερίσα περιέγραψε τους Αρβανίτες σαν μια αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των Αρβανιτών στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.
Σύμφωνα με τον Αριστείδη Κόλλια, μερικοί Αρβανίτες στο βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου παραδοσιακά αυτοαποκαλούνται και με την ονομασία Shqiptár (Σκιπτάρ), χωρίς να επικαλούνται αλβανική εθνική συνείδηση. Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται επίσης σε μερικά χωριά της Θράκης, όπου οι Αρβανίτες μετανάστευσαν από τα βουνά της Πίνδου κατά τον 19ο αιώνα. Από την άλλη μεριά αυτή η λέξη είναι παντελώς άγνωστη στο κύριο σώμα των Αρβανιτών της νότιας Ελλάδας.
[Επεξεργασία]Μικρές πληροφορίες
Το θηλυκό του Αρβανίτης στα ελληνικά είναι Αρβανίτισσα.
Μια εκκλησία στη Χίο είναι αφιερωμένη στην «Παναγία την Αρβανίτισσα»[12].
Οι Αρβανίτες ονομάζουν τον τόπο προέλευσής τους Αρβανιτιά (η σημερινή νότια Αλβανία και η βορειοδυτική Ελλάδα). Μερικές φορές ονομάζουν έτσι ολόκληρη την Αλβανία και/ή την Ήπειρο.
“Αρβανιτιά” είναι επίσης μια εναλλακτική ονομασία της Ακροναυπλίας, της ακρόπολης του Ναυπλίου.
Οι Αρβανίτες της Ηπείρου ονόμασαν το βόρειο άνεμο Αρβανίτη.
[Επεξεργασία]Φάρα
Η φάρα είναι μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης με βάση την καταγωγή (παρόμοια με τη δυναστεία). Οι Αρβανίτες ήταν οργανωμένοι σε φάρες, κυρίως κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Στην κορυφή της ιεραρχίας ήταν ένας οπλαρχηγός και η φάρα έπαιρνε το όνομά του (π.χ. η φάρα του Μπότσαρη). Στα αρβανίτικα χωριά η κάθε φάρα έπρεπε να κρατάει γενεαλογικά αρχεία τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα ως ιστορικά ντοκουμέντα σε τοπικές βιβλιοθήκες. Συνήθως υπήρχαν περισσότερες από μία φάρες σε ένα χωριό, και μερικές φορές οργανώνονταν σε φρατρίες με αντικρουόμενα συμφέροντα. Αυτές οι φρατρίες δε διαρκούσαν πολύ, γιατί κάθε αρχηγός φάρας ήθελε να είναι αρχηγός της φατρίας και δεν δεχόταν να διατάζεται από άλλον.
[Επεξεργασία]Αρβανίτικες φάρες
Υπήρχαν πολλές Αρβανιτικές φάρες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα (ιδίως στην Πελοπόννησο).[13]
Βέργος
Γκλιάτης
Γκούτης
Γριβαίοι[14]
Καλαβρυτινοί
Κατσέπας
Κατσιάπης
Κατσούλας
Κλαδάδες[14]
Κοροβέσηδες
Κωλέττηδες
Λαγκαδινοί
Λιάπηδες
Μαλακασαίοι[15]
Μερκούρηδες[14]
Μεσσαρίτες[15]
Μουρίκηδες[14]
Μπενιζέλοι[16]
Μπλ(ι)έσης[17]
Μπόρας
Μπολόκας
Μπουαίοι
Μπουλούτσος
Μπρακάτσης
Ντάρας
Σπαταίοι[14]
Σχίζας
Τζαβάρας
[Επεξεργασία]Αρβανίτικα τραγούδια
Παρ’όλο που έχουν σχεδόν πλήρως αφομοιωθεί στην ελληνική κοινωνία, κάποια μεμονωμένα αρβανίτικα πολιτιστικά χαρακτηριστικά μπορούν ακόμη να διακριθούν.
Υπάρχουν τέσσερα μουσικά CD με αρβανίτικα τραγούδια, παρ’όλο που οι στίχοι τους είναι συχνά ελληνικοί. Δεν υπάρχουν μέσα ενημέρωσης στα αρβανίτικα, όμως μερικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί μεταδίδουν κατά καιρούς αρβανίτικα τραγούδια. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει προσπάθειες να καταγραφούν τα αρβανίτικα τραγούδια, με πιο πρόσφατη αυτή του Θανάση Μωραΐτη.
Τα αρβανίτικα τραγούδια έχουν ομοιότητες με την Αλβανική και την Ηπειρώτικη μουσική. Ένα από αυτά με την απόδοσή του είναι και αυτό το οποίο είναι γραμμένο για μια νεαρή κοπέλα με μακριά μαλλιά:
Μορ κοτσίδε δρακολέ
βε του μου στρο, βε Τε μου φλιε
Μορ κοτσίδε ντρέδουρου
σου μου τα καμπλιέ ρου
Ντο τα πρες κοτσίδε του
το τα βρετ Τε κιντετ
Ντο τα πρες, ντο τα πρες
ντο τα πρες κορδέλιε του
ντο τα βριτ γκαπε ρε τι
του τα πρες κοτσίδε του, του τα πρες κοτσίδε του
Απόδοση στα ελληνικά:
Μωρή, κοτσίδα σχεδίου δρακολιάς
μόνη σου στρώνεις, μόνη σου κοιμάσαι
Μωρή, στριφτή κοτσίδα πολλά σου τα έχω μαζέψει
Θα σου κόψω τις κοτσίδες και θα τις πετάξω στα σκουπίδια
Θα τις κόψω, θα τις κόψω
θα τις κόψω τις κορδέλες…
[Επεξεργασία]Αρβανίτικα κάλαντα
Κάλαντα Πρωτοχρονιάς
Σίν Βασίλη βγιέν,
μπόρα η πιλκιέν.
Βγιέν μ΄ντα νε μές ε νάτες,
δεμάτ τε κα γιάπιν .
Σίν Βασίλη βγιέν,
Γενάρη ντίχετ.
Ζόνιεν περιμένιμ,
τσί βγιέν σίπερ πάρ,
δίπλιετ γκαρκούαρ νε γκομάρ.
Απόδοση στα Ελληνικά.
Ο Άγιος Βασίλης έρχεται,
το χιόνι του αρέσει.
Έρχεται μέσα στη μέση της νύχτας,
δώρα να μας δώσει.
Ο Άγιος Βασίλης έρχεται,
ο Γενάρης προβάλει.
Την κυρά περιμένουμε,
που έρχεται από τον επάνω δρόμο,
δίπλιες( γλυκά) φορτωμένες στο γαϊδούρι.
( δίπλιες = παραδοσιακό πρωτοχρονιάτικο γλυκό )
[Επεξεργασία]Ελληνικές μελέτες και βιβλία για τους Αρβανίτες
Κώστας Μπίρης
Ο Μπίρης ήταν λαογράφος και αρχιτέκτονας. Το βιβλίο του «Αρβανίτες, οι Δωριείς του σύγχρονου Ελληνισμού, ιστορία των Ελλήνων Αρβανιτών» (1960) αποτελεί μια σχολαστική μελέτη για τους Αρβανίτες και είναι το έργο στο οποίο αναφέρονται πιο συχνά οι άλλοι επιστήμονες που μελέτησαν τους Αρβανίτες.
Μαρία Μιχαήλ-Δέδε
Η Μαρία Μιχαήλ-Δέδε είναι λογοτέχνις και εθνολόγος. Έχει γράψει δύο βιβλία για τα αρβανίτικα τραγούδια (1978) και το βιβλίο «Οι Έλληνες Αρβανίτες» (1997).
Αριστείδης Κόλλιας
Ο Κόλλιας, δικηγόρος στο επάγγελμα, διεξήγαγε εθνολογικές μελέτες για τους Αρβανίτες. Στο βιβλίο του «Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων» (1983), ο Κόλλιας υποστηρίζει την θεωρία η οποία ταυτίζει τους αρχαίους Πελασγούς με τους Αρβανίτες. Ο Κόλλιας λέει ότι ο ελληνικός και ο αλβανικός λαός ήταν πιο κοντά στο παρελθόν απ’ ότι τους δύο τελευταίους αιώνες και ότι είναι και οι δύο απόγονοι των Πελασγών. Η απόρριψη από μέρους του της Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας και η θεωρία του ότι τα αρβανίτικα μοιάζουν πολύ (αν δεν είναι ταυτόσημα) με τα ελληνικά του Ομήρου έχει κατακριθεί, όμως το έργο του για τον αρβανίτικο πολιτισμό είναι γενικά αποδεκτό.
Θανάσης Μωραΐτης
Ο Μωραΐτης δούλεψε για αρκετό καιρό με τον Κόλλια και έκανε εκτεταμένη έρευνα πάνω στην αρβανίτικη μουσική. Στο βιβλίο του «Αρβανίτικα τραγούδια» καταγράφει περίπου 150 τραγούδια, αναλύει τη μουσική δομή τους και επίσης έχει κείμενα από γλωσσολόγους και ιστορικούς για την αρβανίτικη ιστορία, τον πολιτισμό και τη γλώσσα.
[Επεξεργασία]Διάσημοι Αρβανίτες
Επανάσταση του 1821
Ανδρέας Μιαούλης, ναύαρχος και αργότερα πολιτικός
Μάρκος Μπότσαρης, αρχηγός των Σουλιωτών, υπερασπιστής του Μεσολογγίου
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρίας
Νικόλαος Κριεζιώτης, αρχηγός της ελληνικής επανάστασης στην Εύβοια
Πρόεδροι της Δημοκρατίας
Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος και αργότερα πολιτικός
Θεόδωρος Πάγκαλος, στρατηγός και στρατιωτικός δικτάτορας
Πρωθυπουργοί
Κίτσος Τζαβέλας
Γεώργιος Κουντουριώτης
Αντώνιος Κριεζής, υπηρέτησε στο Ελληνικό Ναυτικό στην επανάσταση, αργότερα πολιτικός
Δημήτριος Βούλγαρης
Αθανάσιος Μιαούλης
Διομήδης Κυριάκος
Θεόδωρος Πάγκαλος
Αλέξανδρος Κορυζής
Πέτρος Βούλγαρης
Αλέξανδρος Διομήδης
Κληρικοί
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β´
Πολιτικοί
Θεόδωρος Πάγκαλος , πρώην Υπουργός Εξωτερικών, μέλος του ΠΑΣΟΚ
[Επεξεργασία]Παραπομπές
↑ 1,0 1,1 Lewis, M. Paul (ed.). ( 2009) στο Albanian, Arvanitika, στο Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Ανακτήθηκε 19/12/2009.
↑ 2,0 2,1 2,2 Trudgill (2002), σ.136
↑ Αγισιλάος Τσελάλης. Πλαπούτας. Εκδότης: Γιαννίκος Β. – Καλδής Β., 1962 (pp. 31 and 45). Το 1350 – 1430 επί Μανουήλ Κατακουζηνού και Θεοδώρου Β’ Παλαιολόγου ήρθαν στην Πελοπόννησο αλβανόφωνοι χριστιανοί, καλεσμένοι από τους δεσπότες του Μυστρά να πυκνώσουν τον αραιωμένο από τους συνεχείς πολέμους, τους λιμούς και τις θεομηνίες πληθυσμό..
↑ Θεόδωρος Κ. Τρουπής. Σκαλίζοντας τις ρίζες μας. Σέρβου. σελ. 1036. Τέλος η εσωτερική μετακίνηση εντός της επαρχίας Ηπειρωτών μεταναστών, που στο μεταξύ πλήθαιναν με γάμους και τις επιμειξίες σταμάτησε γύρω στο 1600 μ.Χ.
↑ Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης. Γεωγραφία Νεωτερική περί της Ελλάδος.
↑ Θ. Κ. Πίτσιος. Ανθρωπολογική Μελέτη του Πληθυσμού της Πελοποννήσου. Η Καταγωγή των Πελοποννήσιων. Βιβλιοθήκη Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος Αρ. 2. Αθήνα, 1978.
↑ Philippe de Commyne. Ήσαν άπαντες Έλληνες, ελθόντες εκ των πόλεων ας κατέχουσα εν Ελλάδι οι Βενετοί, τινές μεν εκ του Ναυπλίου εν Πελοποννήσω, άλλοι δε εξ Αλβανίας, ενώπιον του Δυρραχίου (μετάφραση: Σπ. Λάμπρου).
↑ Ελλήνων εσμέν παίδες…και τοις εχθροίς…την πάλαι θρυλουμένην Ελλήνων ανδρεία έργοις αυτοίς φανεράν ποιήσωμεν
↑ Magistri Capellani nationis Graecae.
↑ Χρ. Στάμου. Μακεδονικός Αγώνας 1903-08. θα αγωνισθώ μέχρι να ελευθερωθεί η Μακεδονία και θα πεθάνω εδώ…
↑ Γιάννη Κουλάκη. ISBN 960-239-135-9.
↑ Γέρων Νεκτάριος Μοναχός – Παναγία η Αρβανίτισσα
↑ Θεόδωρος Κ. Τρουπής. Σκαλίζοντας τις ρίζες μας. Σέρβου (Τεύχος Ε’). p. 686. Οι Λαγκαδινοί μαστόροι δεν είναι Μοραίτες. Μήτε οι Καλαβρυτινοί είναι Μοραίτες. Και οι Λαγκαδινοί και οι Καλαβρυτινοί είναι από την Ήπειρο. Και πολλοί τσοπάνηδες είναι από την Ήπειρο (Βέργος, Λιάπης, Μπρακάτσης, Γκούτης, Σχίζας, Ντάρας, Κατσέπας, Μπόρας, Μπολόκας, Κατσιάπης, Κατσούλας, Μπουλούτσος).
↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Κόλλιας (1990), σ. 16
↑ 15,0 15,1 Κόλλιας (1990), σ. 129
↑ Κόλλιας (1990), σ. 205
↑ Κόλλιας (1990), σ. 209
[Επεξεργασία]Βιβλιογραφία
Μπίρης, Κώστας. Αρβανίτες, οι Δωριείς του νεότερου Ελληνισμού, η ιστορία των Ελλήνων Αρβανιτών, 1η έκδοση, 1960, (3η έκδοση, 1998: ISBN 9602040319).
Γκίκας, Γιάννης. Οι Αρβανίτες και το αρβανίτικο τραγούδι στην Ελλάδα”.
Κόλλιας, Αριστείδης. Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων, 1983 (6η έκδοση: 1990).
Μιχαήλ-Δέδε, Μαρία. Οι Έλληνες Αρβανίτες”, 1997
Μωραΐτης, Θανάσης. Ανθολογία Αρβανίτικων τραγουδιών της Ελλάδας, 2002. ISBN 9608597676.
Οι Αλβανοί στην Ελλάδα (13ος -15ος αι.), Ίδρυμα Γουλανδρή, 1991.
Ιστορία των Βαλκανικών Λαών, Παπαδήμας, 1995.
Trudgill, Peter (2002). Sociolinguistic variation and change, Edinburgh University Press, 2002, ISBN 0748615156.
[Επεξεργασία]Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρβανίτικος Σύνδεσμος της Ελλάδας
Report on the Arvanites by the HHRW
Σύλλογος Αρβανιτικού Πολιτισμού Άνω Λιοσίων
Ένα πολύ καλό μπλογκ για τους Αρβανίτες
Κατηγορίες: Έλληνες | Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Wilipedia
Topics: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΑ | No Comments »